In Memoriam Gerdy Hek
Gerdy werd geboren op 22 juli 1949 te Azelo.
Gerdy groeide op in een liefdevol en warm gezin samen met haar oudere zus Siny. Zij bracht haar lagere schooltijd door in Azelo. Ze roemde vaak haar meester en het individuele onderwijs op de kleine dorpsschool. Zonder onderscheid te maken, differentieerde haar meester toen al.
Na de Ulo ging ze op jonge leeftijd naar de kweekschool in Schijndel, waar ze 4 jaar intern verbleef. Ook Siny studeerde daar, ze gingen alleen in de vakanties naar huis. Toen Siny klaar was met haar opleiding en Gerdy alleen in Schijndel was, miste ze haar zus en ouders erg. Gelukkig kon ze haar laatste jaar ieder weekend naar huis.
Met haar diploma op zak, solliciteerde ze in Wierden op de Mariaschool. Op dat moment werd de school nog geleid door de nonnen, met zuster Amandes aan het hoofd. Ze werkte daar samen met haar collega Francien en de zusters Franciscanessen. Een tijd waar ze vaak smakelijke anekdotes over kon vertellen. Op de brommer uit Azelo met witte kniekousjes aan, waarop zuster Amandes misprijzend opmerkte: “Maar juffrouw Hek, u heeft toch wel pantykousen er onder aan?” Of die keer dat ze samen met haar collega Francien voldoende pennen voor de kinderen probeerde te bemachtigen. Francien op de uitkijk en Gerdy stiekem de pennen uit de kast halen. En als ze ons jaren later daarover vertelde, kon ze nog genieten dat het toen gelukt was. Als Gerdy naar huis ging, zei zuster Amandes soms: “Doe de groeten aan je vader.”en Gerdy antwoordde dan: “En ik zal ze ook aan mijn moeder doen!” Gerdy sprak altijd vol trots over ons moeder en ons vader. Ze was er trots op om er eentje van Hek te zijn. Dat betekende voor haar dat ze eenvoudig, eerlijk en recht door zee was.
Gerdy ging het huis uit en vond in Borne de plek waar ze jaren met plezier heeft gewoond. Gerdy was heel actief in het verenigingsleven. Ze heeft jaren de kindergroep van de boerendansers geleid. Dus als er op school iets gedaan moest worden met volksdansen of er werd gezocht naar boerenkleding, dan moest je bij Gerdy zijn. Ook ging ze meer dan vijfentwintig keer in de herfstvakantie als vrijwilliger mee op de boot van de Zonnebloem. Daarnaast zong ze in het koor. Dit heeft ze altijd met veel plezier gedaan.
Haar familie was heel belangrijk voor haar. Ze maakte deel uit van het gezin van Siny. Ze was als een tweede moeder voor de kinderen van Siny en Roel. Wij hebben heel wat verhalen gehoord over de meisjes en Thijs van onze Siny. Ze was er bijzonder trots op dat ze peettante werd van Thijs. Met Thijs deelde ze de liefde voor voetbal. Ook kon ze enorm genieten van kleinkind Suzanne.
Gerdy heeft 42 jaren gewerkt op de Mariaschool. Juffrouw Hek is in Wierden een begrip. Vele oud-leerlingen komen nu hun kind aanmelden en weten dan mooie verhalen over haar te vertellen. Gelukkig heeft ze twee jaar geleden haar 40-jarig jubileum uitgebreid kunnen vieren. Het was voor haar een grote verrassing dat de altengroep van het koor haar speciaal kwam feliciteren. Leerlingen van de Mariaschool herinneren haar als een juf die streng, maar rechtvaardig was. Maar vooral een juf die zorgzaam en betrokken was. Gerdy had een zwak voor kinderen die het van huis uit wat minder hadden. Ze kon zich nog altijd opwinden over de voorkeursbehandeling uit de tijd van de nonnen.
Ook voor de collega’s staat de zorgzaamheid en betrokkenheid bovenaan. Gerdy was de eerste die belde of een kaartje stuurde, als er zich vreugde of verdriet in onze privésituatie voordeed. Ze heeft vele malen een prachtig borduurwerkje gemaakt, als een collega bevallen was van haar eerste kind. En natuurlijk was het ook Gerdy, die het beheer van de teampot op zich nam. Dit was niet iets wat ze er maar even bij deed, maar werd zeer plichtsgetrouw uitgevoerd.
Gerdy kon erg vasthouden aan bepaalde gewoontes. Wij weten al jaren niet anders dan dat Gerdy naar school kwam in een Mitsubishi gekocht bij Bennie Wilmink. Toen haar zilverkleurige auto toch echt wel zijn beste tijd had gehad, kocht ze een andere. Nu een rode, maar weer een Mitsubishi van Bennie.
Ook de berging bij de kleuterlokalen en in haar eigen klas, waren HAAR domein. Niemand mocht en kon daar iets pakken, maar Gerdy wist feilloos alles te vinden in de door haar zelf gecreëerde chaos. Ze zei ook altijd: “Als ik alles opgeruimd heb, kan ik niets meer terugvinden”.
Toen we in de grote vakantie het bericht kregen, dat Gerdy zich niet goed genoeg voelde om na de vakantie weer aan het werk te gaan, konden we nog niet vermoeden dat ze zo ziek was.
Toen twee weken geleden enkele collega’s bij Gerdy waren, bracht ze nog even de lijfspreuk van haar ouders naar voren: “Je kunt beter iets voor een ander doen, dan dat een ander iets voor jou moet doen”.
En zo houden wij onze juf Gerdy in herinnering. Altijd klaar staan voor een ander, op haar geheel eigen manier.
Lieve Gerdy, heel erg bedankt voor alles wat je voor ons hebt betekend. Je bent onvergetelijk geworden in ons leven. We blijven aan jou denken, je zit voor altijd in ons hart.